Kendi Gerçekliğinden Karakterin Sesine – Ceren Benderlioğlu

FOTOĞRAF: NAZ GÜLER

Ekranda hayat verdiği karakterlerle izleyicinin zihninde güçlü izler bırakan Ceren Benderlioğlu, “Eşref Rüya”nın Irmak’ı üzerinden mesleki yolculuğunu anlatıyor.

 

Ekranda hayat verdiği karakterlerle izleyicinin zihninde güçlü izler bırakan Ceren Benderlioğlu, “Eşref Rüya”nın Irmak’ı üzerinden mesleki yolculuğunu anlatıyor.

Aynaya baktığım zaman ara ara bir yabancılaşma hissettiğim tabii ki oluyor; ama hiçbiri oynadığım karakterler değil. Hepsi anneme dair. Bazen anneme ne kadar çok benzediğimi fark ediyorum. Ne kadar o olduğumu, bazen bir gülüş, bir nida, bir yargı; birden o oluyorum. Onu daha çok anlamlandırmaya ve anlamaya çalışıyorum. Bir an, sadece bir an duruyorum, aynaya bakıyorum ve kendimde annemi görüyorum. İlk başlarda bu korkutucu gelse de şimdi içimde annemi taşıdığımı bilmek büyük bir huzur veriyor.

 

“Eşref Rüya”, ismiyle de merak uyandıran bir iş. Dizinin genel atmosferini ve hikâyesini birkaç cümleyle nasıl anlatırsınız?

Senaristinden oyuncularına herkesin yaptığı işten keyif aldığı, bireyselden bütüne herkesin güzel bir şeyler yapmak istediği bir ekip işi. Sanırım bir yerlerde bunun hayalini kurmuşum; işini keyifle yapan, birbirini destekleyen, başarmanın keyfini birlikte çıkaran kocaman bir ekip. Çok şükür.

 

Irmak karakteri bazen en büyük kararlarını hiç konuşmadan, sadece bakışlarıyla veriyor. Senaryoyu okurken Irmak’ın yazılmamış cümlelerini hissettiğiniz oluyor mu? O sustuğunda aslında içinde hangi cümleyi kuruyor?

Irmak sustuğunda her şeyin farkında; olanın da olmayanın da, söylenenin de söylenmeyenin de farkında… Sevdiği insanların ona ne zaman ihtiyacı olduğunu, ne yapılması gerektiğini biliyor. Kendini sevdikleri düşmesin diye feda eder bir yanda. Irmak sustuğunda gerçekleri dinliyor, görüyor, duyuyor ve yapılması gerekeni planlıyor.

 

Irmak’ın stili onun zırhı gibi. Kostüm odasına girdiğinizde ve o kıyafetleri giydiğinizde, Ceren Benderlioğlu’nun yürüyüşü ve ses tonu otomatik olarak nasıl değişiyor?

Bu oynadığım tüm karakterler için yaptığım ve değişmez bir şey. Onları konuşturmam ve hareket ettirmem gereken sistemli bir oyun var ve bu oyundaki en güzel araçlardan üçü kıyafetler, makyaj ve saç. İlk başlarda zor olsa da karakterin duruşu ve sesi olmayı, bunun için destek almayı çok seviyorum. Benim için çok değişmez bir kural var; o da, sahnenin başından sonuna kadar karakterin ayakkabılarını çıkartmamak. Onun giydiği ayakkabılarla sahneyi tamamlamayı seviyorum, rahata düşmüyorum böylelikle. Karakterin proporsiyonu da giydiği ayakkabılarına göre şekilleniyor.

 

Eğer Irmak’ın hikâyesinin son sayfasını bizzat siz yazsaydınız; onun huzurlu bir emekliliğe mi ayrılmasını istersiniz, yoksa herkesi şaşırtacak büyük bir olayla veda etmesini mi?

Herkesi şaşırtarak büyük bir olayla veda etmesini isterdim. Son sahne ve gerçek bir veda…

 

Bir sabah uyandınız ve dünya genelinde internet, sosyal medya ve dijital her şey kalıcı olarak silindi. Oyunculuk mesleğinin sadece fiziksel performans ve anı paylaşmak olduğu o eski dünyaya dönüş, sizin için bir özgürlük mü olurdu yoksa bir panik sebebi mi?

Sadece tiyatro sahnesi olurdu; paniksiz ve yaratıcılığımı her ay muhteşem bir oyunla taçlandırırdım.